سیل اخیر هم، نتیجه ی عمل ما نیست؟
این تصاویر از سیلی که در ۳۰ فروردین ماه سال جاری در استان گیلان به وقوع پیوست،می گویند.سیلی خانمانسوز که موجب طغیان رودخانه ها، از بین بردن مزارع، دام، مختل کردن روند عادی زندگی مردم و دست آخر حتی خساراتی معادل ۱۵ میلیارد ریال گردید.
از همه ی اینها که بگذریم "چرا"یی شدت چنین رخداد عظیمی را جویا می شویم اما پاسخ ساده است بار دیگر به عدم توجه به حفظ جنگل،پوشش گیاهی و قطع گاه و بیگاه درختان می رسیم عواملی که به مراتب وقوع چنین سیلی را تشدید می کند.
اکنون هدف از نوشتن این مطلب، تاملی بر تصویر زیر است. دوستی که این تصویر را برایم فرستاد صبح روز حادثه در شهرستان رودبار حضور داشته و از نزدیک شاهد بوده که با شروع بارش شدید باران،ده ها کامیون،چوب های قطع شده درختان ارتفاعات اطراف رستم آباد را،سریعا به مقصدی نامعلوم میبردند!
البته در این تصویر تنها یک کامیون رویت می شود اما هدف، عمل ما و عکس العمل طبیعتی ست که فریادش را در غالب آنچنان سیلی بی سابقه ابراز می دارد و خواه نا خواه این پرسش را در ذهن هر بیننده ای ایجاد می کند که: مگر بهای قطع گسترده درختان جنگلی می تواند پاسخی غیر از خشم طبیعت به همراه داشته باشد؟
پی نوشت۱: با تشکر از مهندس میرزایی بابت ارسال این تصویر
پی نوشت۲: در صورت کیفیت ضعیف تصویر پیشاپیش عذرخواهی میکنم.
نیرویی که از درون مجاری سبز به گل ها جان می بخشد،همان نیرویی است که عمر سبز مرا به پیش می برد و ریشه های درختان را می خشکاند، و این نیرو مرا نیز به زوال خواهد کشاند،و من ناتوانم از این که به شاخه رز خمیده بگویم که جوانیم نیز به تارج تبی زمستانه رفته که تو را نیز به یغما برده است.