سردار آزادگی
یازدهم آذر، مصادف با هشتاد و نهمین سالروز شهادت میرزا کوچک خان جنگلی می باشد.
هر بار که از کنار ساختمان قدیمی شهرداری رشت عبور می کنم با دیدن مجسمه ی میرزا که استوار به مانند کوه سوار بر اسب می باشد نا خودآگاه شعر زیر را با خود زمزمه می کنم .
می نویسم شعری را که در وصف سردار آزادگی میرزا کوچک خان جنگلی سروده شده است گرچه میدانم کمتر کسی است که این شعر را نشنیده باشد ولی معنای ژرف آن و ساده بودن جملات بر دل می نشیند و دلیلی می شود تا این شعر با گردش روزگاران همچنان تازگی و سر زندگی خود را حفظ نماید:
چقد جنگل خوسی ... ملت واسی ... خستا نبوستی
می جان جانانا ... ترا گوما میرزا کوچک خانا
خدا دانه که من ... نتانم خفتن ... از ترس دشمن
می دیل آویزانا ... ترا گوما میرزا کوچک خانا
چیره زودتر نائی - تند تر نائی - تنها بنائی
گیلان ویرانا ترا گوما میرزا کوچک خانا
بیا ای روح و روان - تی ریش قربان - بهم نوانان
تی کاس چومانا ترا گوما میرزا کوچک خانا
اما رشت جغلان - ایسیم تی فرمان - کنیم امه جان
تی پا جیر قربان ترا گوما میرزا کوچک خانا
نیرویی که از درون مجاری سبز به گل ها جان می بخشد،همان نیرویی است که عمر سبز مرا به پیش می برد و ریشه های درختان را می خشکاند، و این نیرو مرا نیز به زوال خواهد کشاند،و من ناتوانم از این که به شاخه رز خمیده بگویم که جوانیم نیز به تارج تبی زمستانه رفته که تو را نیز به یغما برده است.