ارنست کالباخ می گوید: ماشین ها سریعتر از ما تکثیر می شوند، بیشتر از ما نفس می کشند، زمین های ما را اشغال می کنند و نیروی اقتصادی ما را مصرف می کنند.

امروزه با گسترش زندگی شهرنشینی،محیط پیرامون مان بر پایه ی ماشین و رانندگی کردن بنا شده است و در حال حاضر اثرات اکولوژیکی و زیست محیطی استفاده از آن بسیار سرسام آور است و شاید همین ها دلیلی شد تا امروزه مردم در اقسا نقاط جهان، از این اسکلت فلزی کمتر استفاده می کنند و وسایل نقلیه دیگری را،جایگزین آن نمایند به طوری که طبق آمارهای اعلام شده مثلا در دانمارک ۳۰ درصد رفت و آمدها با دوچرخه صورت میگیرد و در ژاپن حتی در مناطق شهری پارکینگ های مخصوص دوچرخه وجود دارد ...

برای کمک به شرایط زیست محیطی جهان،به هیچ وجه نیازی به ارایه راهکارهای پیچیده نیست برای شروع می توان تنها یک روز در هفته از وسایل نقلیه عمومی مثل اتوبوس ها، مترو و دوچرخه استفاده کرد. همچنان که در سایر نقاط جهان دوچرخه نقش پر رنگ تری را در حمل و نقل عمومی ایفا می کند و به همان میزان نقش مطلوب تری را در سلامت جامعه،کاهش آلودگی و بهبود وضعیت ترافیک برعهده دارد .

در انتها ذکر این نکته قابل تامل است که سوزاندن ۷۵۰ میلیون لیتر سوخت، ورود ۸/۱ میلیارد کیلوگرم دی اکسید کربن به درون اتمسفر در روز است و اگر یک روز در هفته خودروهای خود را خاموش کنیم ۳۸۰ میلیون کیلوگرم دی اکسید کربن کمتری به اتمسفر راه پیدا خواهد کرد و نتیجه آنکه نشر آلاینده های مضر نیز به همان نسبت کاهش خواهد یافت .